غمگینم و این ربطی به خیابان ولی عصر ندارد
که درختانش سالهاست مرا از یاد بردهاند
غمگینم و این ربطی به تو ندارد
که پسر همسایه ام نبودی
تا هر صبح پنجره را باز کنم
بی آنکه جواب سلامت را بدهم
با بنفشهای در گیسوانم
کاش به زنی که عاشق است
میآموختند چگونه انتقام بگیرد
غمگینم که عشق این همه مهربان است
مژگان عباسلو
ماه در روی کسی غیر تو دیدن ممنوع
ناز چشم کسی جز تو خریدن ممنوع
تابلویی بر سر دروازه ی قلبم زده ام
که ورود احدی جز تو اکیدا ممنوع
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوبرویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید
گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید
گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید.
گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید
گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید
دوست من دیدنش آسان نبود
پنجرهاش رو به خیابان نبود
دوست من منظره بستهاش
طارمی پر گل ایوان نبود
طرح زمینی بزنم دوست را
دوست من هیچ جز انسان نبود
با من و تو فرق زیادی نداشت
او فقط این گونه هراسان نبود
من پی دریوزه جسمم اگر
او پی دریوزگی جان نبود
دامنهای داشت پر از آبشار
منتظر رحمت باران نبود
بد خبران آنچه از او گفتهاند
با دل خوش باورمان آن نبود
دوست من با دل طوفانیاش
جز پی آرامش طوفان نبود
دوست من نقطه آغازهاست
دوست من نقطه پایان نبود
با چه دریغی بسرایم از او
او که خود از خویش پشیمان نبود
مخاطب خاص : M
پاییز غم داره ... کاش دوستم باشه ... همه پاییز ها رو ):
با تو بودن بخدا حس قشنگيست نرو
با تو شبهاي سياهم همه رنگيست نرو
تازه دل داشت خودش را بتو عادت ميـداد
بين دستِ من و تو مَعبر تنگيست نـرو
مطمئنم بِرَوي سقفِ دلم مي ريــــزد
راست مي گويمت اين خانه کلنـگيست نرو
جاي من نيستي و از دل من بي خبري
اين خدا حافظ تو نيز تفنگيست نرو
مانده ام تا چه بگويم که بماني نَرَوي
عبور...تکرار غمگین آدمهاست،صدای کفشهایی که دیگر نمی آیند...
گاهی
هوس میکنم
در آغوشت حل شوم !
با همه ی سردیت،
هنوز
برایم گرمترین حس دنیایی …!
بی سر و پایم سر وپایم توباش
مانده ی راهم ره و هادی تو باش
گر برهند عالم و آدم ز من
آبر و عزّت و جاهم تو باش . .
تو که با دیگرانت بود میلی / چرا یادت مرا بشکست خیلی ؟
مگر قصدت پریشانی ما بود / که عشق ما نشد مجنون و لیلی . . . ؟
با ترانه نفسات، من ترانه میگم
اسمتو مثل یه غزل عاشقانه میگم
بیا که دیگه وقتشه، وقت برگشتنه
بوی پیرهنت که بیاد، لحظه دیدنه...
کنارم هستی و اما دلم تنگ میشه هر لحظه
خودت میدونی عادت نیست، فقط دوست داشتن محضه
کنارم هستی و بازم بهونه هامو میگیرم
میگم وای چقد سرده میام دستاتو میگیرم
نفس بادصبا مشک فشان خواهدشد
عالم پیردگرباره جوان خواهدشد
ارغوان جام عقیقی به سمن خواهدداد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهدشد
ما به قدر جام چشمان خود از افسون این خمخانه سر مستیم!!
در من این احساس
مهر می ورزیم...
پس هستیم!
فریدون مشیری
بازهم از چشمه لبهای من
تشنه ای سیراب شد
بازهم دربستر اغوش من
رهروی در خواب شد
فروغ
بی شک جهان را به عشق کسی آفریده اند،
چون من که آفریده ام از عشق
جهانی برای تو
"حسین پناهی"
پاییز را دوست دارم چون فصل غم است
غم را دوست دارم چون میوه دل است
دل را دوست دارم چون تو را دوست دارم
تو را دوست دارم بدون آنکه بدانم چرا؟
تو را به جای همه زنانی که نشناخته ام دوست می دارم
تو را به خاطر عطر نان گرم
برای برفی که آب می شود دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت
لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم
تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم
برای پشت کردن به آرزوهای محال
به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به خاطر بوی لاله های وحشی
به خاطر گونه ی زرین آفتاب گردان
برای بنفشیِ بنفشه ها دوست می دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم
تورا برای لبخند تلخ لحظه ها
پرواز شیرین خاطره ها دوست می دارم
تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم
اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های آسمان دوست می دارم
تو را به اندازه خودت ، اندازه آن قلب پاکت دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ... دوست می دارم
تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ... دوست می دارم
برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه
تو را به خاطر دوست داشتن ... دوست می دارم
تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم ... دوست می دارم
" پل الووار "
دیدی که سخت نیست، تنها بدون من"
دیدی که صبح می شود، شبها بدون من"
این نبض زندگی، بی وقفه میزند؛
فرق نمیکند....
با من... بدون من....؛
تورا من چشم درراهم همه هنگام... نه چون نیما که می گوید :شباهنگام...!
این روزا شیرین و فرهاد، لیلی و مجنون زیاد داریم، چیزی که نیست وجود یکی مثل نظامیه که داستانشون رو به شعر بکشونه...
پشت تلفن مرا جوابم کردی
گفتی به سلامت و خرابم کردی
یک مرتبه من تمامِ قد لرزیدم
آن دم که مرا شما خطابم کردی
بغضی به نواحی ی گلویم چرخید
وقتی که غریبه ای حسابم کردی
گفتم که دلیل رفتنت آخر چیست؟
گفتی که خداحافظ و آبم کردی
غمگین نشد از اینکه به او تاخته اند
یا اینکه به جانش تبر انداخته اند
وقتی جگر انار خون شد که شنید
از شاخه او چوبِ فلک ساخته اند
هرکه فرهاد شود در ره عشق / همه کس در نظرش شیرین است
تهمت کفر به عاشق نزنید / عاشقی پاکترین آیین است
نمیدونم ب طور دقیق سروده کیه این شعر ... سیمین بهبانی یا سورنا آرام (فرزند زمین)
به قول دیالوگ پژمان جمشیدی توی فیلم پژمان : دنیا کجا داری میری ؟؟!؟ ((:
البته دانش اگر در ثریا هم باشه ما به هر حال بهش دست پیدا میکنیم "
سلام!
حال همهی ما خوب است
ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بیسبب میگويند
با اين همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی میگذرم
که نه زانویِ آهویِ بیجفت بلرزد و
نه اين دلِ ناماندگارِ بیدرمان!
ادامه مطلب ..........
گرچه آب رفته باز آید به رود
ماهی بیچاره اما مرده بود.....